Newsletter

Εγγραφείτε στο newsletter μας:

Κυκλοφορούν έλεύθεροι !

2012-10-25 11:15

 

Δύο πρόσωπα που συνέβαλαν τα μέγιστα στη διάλυση της πατρίδας μας και οδήγησαν εκατομμύρια Ελληνες στην ανεργία, στη φτώχεια και την απελπισία παραμένουν ατιμώρητα. Αυτό, παρά το γεγονός ότι -με τον έναν ή τον άλλον τρόπο- έχουν ομολογήσει τις πράξεις τους σε θεσμικά όργανα, σε δημόσιες ομιλίες ή στους τηλεοπτικούς σταθμούς. Ο λόγος γίνεται για τους σεσημασμένους αποδομητές της Ελλάδας Γιώργο Παπανδρέου και Γιώργο Παπακωνσταντίνου. Ενα από τα περιβόητα «σεμινάρια» του Γιώργου Παπανδρέου στο Χάρβαρντ βιντεοσκοπήθηκε από φοιτητή και «διέρρευσε» στο διαδίκτυο. Εκεί, ερωτηθείς από φοιτήτρια για το βιβλίο του κ. Ρουμελιώτη, ο κ. Παπανδρέου απάντησε ότι ο πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ «δεν είναι μακριά από την αλήθεια, αλλά δεν μπορούσε να ξέρει όλη την αλήθεια».

 

Η «μισή» αλήθεια στην οποία αναφέρθηκε ο πρώην πρωθυπουργός είναι ότι το πρόγραμμα εξαρχής φαινόταν ότι δεν... έβγαινε. Επίσης, αλήθεια είναι ότι έπρεπε να ζητηθεί άμεσα αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Εκεί ο ακάματος ολετήρας του έθνους κράτησε αποστάσεις... ασφαλείας «αποκαλύπτοντας» παρασκήνιο, το οποίο υποτίθεται ότι αγνοούσε ο κ. Ρουμελιώτης: «Ζήτησα αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους και ξέρετε ποιος είπε όχι; Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Δεν το συζητούσαν καθόλου».

 

Χωρίς, ίσως, να το καταλαβαίνει ο κ. Παπανδρέου, με τα ίδια τα λόγια του δυσχεραίνει τη θέση του, ως κατηγορούμενος στο Ειδικό Δικαστήριο (που έχει αργήσει χαρακτηριστικά να συσταθεί).

 

Ισάξιες σε βαρύτητα είναι οι αντιφάσεις και οι «εξομολογήσεις» του Γιώργου Παπακωνσταντίνου για το ψηφιακό αρχείο με τους Ελληνες καταθέτες στην Ελβετία. Μία εξ αυτών θα μπορούσε -σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου- να οδηγήσει εκείνον που την ξεστόμισε σε σωφρονιστικό ίδρυμα. Είπε ο κ. Παπακωνσταντίνου στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής το εξής αμίμητο: «Το αρχικό CD που πήρα στα χέρια μου μαζί με τη συνοδευτική επιστολή το έδωσα για εμπιστευτική φύλαξη στο γραφείο μου και δεν ξέρω πού είναι, λυπάμαι, αλλά δεν ξέρω πού είναι».

 

Επειτα απ' όλα αυτά δημιουργείται η απορία: Η Δικαιοσύνη ακούει;